Submission.org
Your information source to ISLAM (SUBMISSION) on the WWW

---

۱۱. هود (هود)

به نام خدا، بخشنده ترين، مهربان ترين.

۱ ا. ل. ر. اين كتابی است آسمانی كه آيات آن كامل و سپس به وضوح شرح داده شده است.* اين از جانب حكيمترين و آگاهترين می آيد.

قرآن، رسول خدا

۲ اعلام می دارد: "غير از خدا را نبايد بپرستيد. من به عنوان هشداردهنده و نيز مژده دهندهای از جانب او میآيم.

۳ "از پروردگارتان طلب بخشش نماييد، سپس به درگاه او توبه کنيد. پس از آن، او شما را از نعمات سخاوتمندانهٔ خود، تا سرآمدی معين بهره مند می سازد و موهبت خود را بر كسانی که شايستهٔ آن باشند، عطا می نمايد. اگر روی بگردانيد، پس برای شما از مجازات روزی هولناک بيمناکم."

۴ بازگشت نهايی شما به سوی خداست و اوست قادر مطلق.

۵ درواقع، آنها درونی ترين افكار خود را پنهان می كنند، گويی او را از دانستن آن بازمی دارند. درواقع، همان طور كه خود را با لباس هايشان می پوشانند، او از نهان و آشكارشان آگاه است. او درونی ترين افكار را می داند.

رزق ، ضمانت شده است

۶ هيچ موجودی در زمين نيست كه روزی اش از جانب خدا تضمين نشده باشد. و او مسير و سرنوشت نهايی آن را می داند. همه در پروندهای كامل ثبت شده است.

۷ اوست كه آسمانها و زمين را در شش روز* آفريد- و قلمرو (زمينی) او كاملاً با آب پوشيده بود **-تا شما را بيازمايد و در ميان شما كسانی را كه پرهيزكارانه عمل می كنند، مشخص نمايد. با اين حال، هنگامی كه می گويی: "شما پس از مرگ برانگيخته خواهيد شد"، كسانی كه ايمان ندارند، می گويند: "اين جادويی است آشكار."

۸ و اگر مجازاتی را که سزاوار آن شده اند، به تأخير اندازيم- زيرا آن را برای جامعه ای خاص در نظر گرفته ايم- می گويند: "پس چه چيز مانع اوست؟" درواقع، زمانی که بر شما آيد، هيچ چيز نمی تواند آن را متوقف سازد و تمسخر آنها به خودشان بازخواهد گشت.

۹ هرگاه انسان را قرين رحمت خويش گردانيم و سپس آن را بازگيريم، او مأيوس و ناسپاس می شود.

۱۰ هرگاه او را پس از مصيبتی كه دچار آن شده بود، مورد عنايت قرار دهيم، می گويد: "همهٔ بدبختی ها از من دور شده است." او هيجانزده و مغرور می شود.

۱۱ و اما كسانی كه صبورانه استقامت می ورزند و زندگی پرهيزكارانهای را در پيش می گيرند، سزاوار آمرزش و پاداشی سخاوتمندانه هستند.

وحی الهی سنگين است

۱۲ شايد بخواهی بعضی از آنچه را كه بر تو نازل شده است، ناديده بگيری و ممكن است از آن آزرده شوی. هم چنين، ممكن است بگويند: "چرا گنجی يا فرشته ای بر او فرستاده نمی شود؟" تو فقط هشداردهنده هستی؛ همه چيز تحت كنترل خداست.

۱۳ اگر بگويند: "او (قرآن را) جعل كرده است." به آنها بگو: "پس ده سوره مانند اينها، جعلی، تهيه كنيد و غير از خدا هر كس را كه می توانيد دعوت كنيد، اگر راست می گوييد."*(

۱۴ اگر نتوانند به دعوت شما پاسخ دهند، پس بدانيد که اين به دانش خدا نازل شده است و اينکه خدايی جز او نيست. پس آيا تسليم خواهيد شد؟

۱۵ كسانی كه در پی زندگی دنيوی و ماديات بی ارزش آن هستند، ما پاداش اعمالشان را در همين دنيا بدون كم و كاست خواهيم داد.

۱۶ آنها هستند كه سهم خود را در آخرت از دست دادند و درنتيجه، دوزخ سرنوشت آنهاست. تمام اعمالشان بيهوده است؛ هر عملی كه انجام داده اند، باطل شده است.

کُد رياضی قرآن

۱۷ و اما آنان كه از جانب پروردگارشان مدرکی* محكم دريافت كرده اند كه به وسيلهٔ شاهدی از جانب او گزارش داده شده است و پيش از آن كتاب موسی سابقه و رحمتی شده است،** قطعاً ايمان خواهند آورد. و اما در ميان گروههای مختلف كسانی كه ايمان نمیآورند، دوزخ در انتظار آنهاست. شكی به خود راه نده؛ اين حقيقتی است از جانب پروردگار تو، اما اكثر مردم باور ندارند.

۱۸ چه كسی پليدتر از آنان كه دربارهٔ خدا دروغ می سازند؟ آنها نزد پروردگارشان حاضر خواهند شد و شاهدان خواهند گفت: "اينان هستند كه دربارهٔ پروردگارشان دروغ گفتند. ستمكاران به لعنت خدا گرفتار شده اند."

۱۹ آنها از راه خدا باز می دارند و در پی آن هستند كه آن را ناهموار سازند و به آخرت كافرند.

ناباوران

۲۰ اينان هرگز نمی توانند بگريزند و در مقابل خدا هيچ مولا و سروری برای كمك نخواهند يافت. عذاب برای آنها دو برابر خواهد بود. آنها در شنيدن و ديدن كوتاهی كردهاند.

۲۱ اينان كسانی هستند كه نفس خود را می بازند و معبودانی كه از خود ساخته بودند، آنها را طرد خواهند كرد.

۲۲ بدون ترديد آنها در آخرت بدترين بازندگان خواهند بود.

مؤمنان

۲۳ و اما كسانی كه ايمان دارند و زندگی پرهيزكارانهای را در پيش می گيرند و خود را به پروردگارشان اختصاص می دهند، ساكنان بهشت هستند؛ آنها در آنجا جاودان می مانند.

۲۴ مثال اين دو گروه مانند مقايسهٔ كور و كر است با بينا و شنوا. آيا آنها برابرند؟ آيا توجه نمی كنيد؟

نوح

۲۵ ما نوح را بر قومش فرستاديم كه می گفت: "من به عنوان هشداردهنده ای آشكار نزد شما می آيم."

۲۶ "غير از خدا را پرستش نكنيد. من برای شما از عذاب روزی دردناك می ترسم."

۲۷ پيشوايانی كه در ميان قومش ايمان نياوردند، گفتند: "ما می بينيم كه تو جز بشری مانند ما نيستی و می بينيم كه اولين كسانی كه از تو پيروی می كنند، بدترين افراد در ميان ما هستند. و می بينيم كه شما هيچ امتيازی بر ما نداريد. درواقع، ما شما را دروغگو می پنداريم."

۲۸ او گفت: "ای قوم من، اگر از جانب پروردگارم مدركی محكم داشته باشم، چطور؟ اگر او رحمتش را بر من عطا كرده باشد، چطور؟ اگرچه شما نمی توانيد آن را ببينيد. آيا ما می خواهيم شما را مجبور كنيم كه به آن ايمان بياوريد؟

۲۹ "ای قوم من، من از شما هيچ مزدی نمی خواهم؛ مزد من فقط از جانب خدا می آيد. من كسانی را كه ايمان آوردند، از خود نمی رانم؛ آنها پروردگارشان را ملاقات خواهند كرد (و فقط اوست كه دربارهٔ آنها قضاوت می كند). من می بينم كه شما مردمی نادان هستيد.

۳۰ "ای قوم من، اگر من آنها را از خود برانم، چه كسی می تواند در مقابل خدا از من حمايت كند؟ آيا توجه نمی كنيد؟

تمام قدرت ها متعلق به خداست

۳۱ "من ادعا نمی كنم كه گنجهای خدا نزد من است، من نه از آينده باخبرم و نه ادعا می كنم كه فرشته هستم و نه به كسانی كه در نظر شما حقيرند، می گويم كه خدا نعمتی به آنها عطا نخواهد كرد. خدا بهتر می داند كه درونی ترين افكارشان چيست. (اگر چنين می كردم) از ستمكاران می بودم."

۳۲ آنها گفتند: "ای نوح، تو با ما مجادله كردهای و همينطور به مجادله ادامه می دهی. ما تو را به مبارزه می طلبيم تا آن سرنوشت بدی كه ما را از آن می ترسانی بياوری، اگر راست می گويی."

۳۳ او گفت: "تنها خداست كه اگر بخواهد، آن را بر شما می آورد، سپس شما راه گريزی نخواهيد داشت.

۳۴ "حتی اگر من شما را نصيحت می کردم، اگر خدا بخواهد كه شما گمراه شويد، نصيحت من سودی به حال شما نخواهد داشت. اوست پروردگار شما و شما به سوی او بازگردانده خواهيد شد."

۳۵ اگر آنها بگويند: "او اين داستان را از خود ساخته است،" پس بگو: "اگر من آن را از خود ساخته ام، پس من مسئول گناه خود هستم و من از هر گناهی كه شما مرتكب می شويد، مبرا هستم."

۳۶ به نوح وحی شد: "جز کسانی که تاکنون ايمان آورده اند، ديگر کسی از قوم تو ايمان نخواهد آورد. به خاطر اعمالشان، غمگين مباش.

۳۷ "سفينه را زير نظر ما و با وحی ما بساز و به طرفداری از كسانی كه ستم كردهاند، از من درخواست نكن؛ آنها قرار است غرق شوند."

تا ببينيم که در پايان چه کسی می خندد

۳۸ در طول مدتی که او مشغول ساختن آن سفينه بود، هرگاه بعضی از افراد قومش از کنارش می گذشتند، به او می خنديدند. او می گفت: "شايد اينک شما به ما بخنديد، ولی ما نيز به شما می خنديم، درست همان گونه که شما می خنديد.

۳۹ "شما مطمئناً خواهيد فهميد كه چه كسی از عذابی شرم آور رنج خواهد برد و سزاوار مجازاتی ابدی خواهد شد."

۴۰ هنگامی که حكم ما فرا رسيد و جو منقلب شد، گفتيم: "از هر نوعی* يک جفت را بردار و همراه خانواده ات در آن سوار کن، به جز کسانی که محکوم هستند. آنهايی را که ايمان آورده اند، با خود ببر" و فقط عدهٔ كمی با او ايمان آورده بودند.

۴۱ او گفت: "بياييد سوار شويد. حركت و لنگرانداختن آن به نام خدا باشد. پروردگار من عفوكننده است، مهربانترين."

۴۲ همانطور كه با آنها در ميان امواجی همانند تپه حركت می كرد، نوح پسرش را كه جدا شده بود، صدا كرد: "ای پسر من، بيا با ما سوار شو؛ با كافران مباش."

۴۳ گفت: "من بر فراز تپه ای پناه خواهم گرفت تا مرا از آب در امان دارد." او گفت: "امروز چيزی نمی تواند کسی را از حکم خدا در امان دارد؛ فقط کسانی که شايستهٔ رحمت او باشند (نجات خواهند يافت)." امواج آنان را از هم جدا كرد و او به غرق شدگان پيوست.

آب پيما در کجا، پهلو گرفت

۴۴ اعلام شد: "ای زمين، آب خود را فرو بر" و "ای آسمان، باز ايست." آنگاه آب فروکش کرد؛ حکم اجرا شد. سفينه سرانجام بر تپه های جودی* قرار گرفت. سپس اعلام شد: "ستمکاران به هلاکت رسيده اند."

۴۵ نوح به پروردگار خود التماس كرد: "پروردگار من، پسرم عضوی از خانوادهٔ من است و وعدهٔ تو حق است. تو حكيم ترين حكيمان هستی."

شفاعت، افسانه ای بيش نيست (

۴۶ او گفت: "ای نوح، او از خانوادهٔ تو نيست. اين پرهيزكارانه نيست كه تو از من چيزی را بخواهی كه نمی دانی.* من تو را پند می دهم تا مبادا مانند نادانان باشی."

۴۷ او گفت: "پروردگار من، به تو پناه می برم تا مبادا دوباره چيزی از تو بخواهم كه نمی دانم. اگر مرا نبخشی و به من رحم نكنی، از بازندگان خواهم بود."

۴۸ اعلام شد: "ای نوح، پياده شو، با صلح و بركات بر تو و بر ملتهايی كه از نسل های همراهان تو خواهند بود. و اما به ملتهای ديگری كه از نسل تو هستند، برای مدتی نعمت خواهيم داد، سپس آنها را به عذابی دردناك دچار خواهيم كرد.

۴۹ اين از اخبار گذشته است که بر تو وحی می کنيم. پيش از اين- نه تو و نه قوم تو- دانشی دربارهٔ آنها نداشتيد. پس، صبر داشته باش. پيروزی نهايی از آن پرهيزكاران است.

هود، همان پيام واحد را آورد

۵۰ به سوی عاد، برادرشان هود را فرستاديم. او گفت: "ای قوم من، خدا را پرستش كنيد؛ شما خدای ديگری جز او نداريد. شما از خود دروغ می سازيد.

۵۱ "ای قوم من، من از شما هيچ مزدی نمی خواهم. مزد من فقط از جانب آن يكتايی میآيد كه مرا پديد آورد. آيا نمی فهميد؟

۵۲ "ای قوم من، از پروردگارتان طلب بخشش نماييد، سپس به درگاه او توبه كنيد. پس او برای شما از آسمان روزی می باراند و بر قدرت شما می افزايد. به ستمكاری بازنگرديد."

۵۳ آنها گفتند: "ای هود، تو مدرکی به ما نشان ندادی و ما خدايان خود را به حرف تو رها نخواهيم کرد. ما هرگز همراه تو مؤمن نخواهيم شد.

۵۴ "ما باور داريم كه بعضی از خدايان ما تو را نفرين كرده اند." او گفت: "من در مقابل خدا شهادت می دهم و شما هم شاهد باشيد كه من طرد می كنم معبودانی را كه شما قرار داده ايد-

۵۵ در كنار او. بنابراين، بی درنگ تصميم نهايی خود را به من بگوييد.

۵۶ "من به خدا توكل كرده ام، پروردگار من و پروردگار شما. هيچ موجودی نيست كه تحت كنترل او نباشد. پروردگار من در راه راست است.

۵۷ اگر روی بگردانيد، من آنچه را كه به خاطر آن فرستاده شدم به شما ابلاغ كرده ام. پروردگار من قوم ديگری را جايگزين شما خواهد كرد؛ شما نمی توانيد كوچكترين ضرری به او برسانيد. همه چيز تحت كنترل پروردگار من است."

۵۸ هنگامی كه حکم ما فرارسيد، ما هود و كسانی را كه با او ايمان آوردند، به رحمت خود نجات داديم. ما آنها را از عذابی هولناك رهانيديم.

۵۹ چنين بود عاد- آنها آيات پروردگارشان را ناديده گرفتند، از رسولان او سرپيچی كردند و از راه های هر مستبد سرسختی پيروی نمودند.

۶۰ درنتيجه، آنها در اين دنيا و در روز رستاخيز سزاوار لعنت شدند. مسلماً، عاد پروردگارشان را تكذيب كردند. مسلماً، عاد و قوم هود نابود شدهاند.

صالح، يک پيام و همان پيام را آورد

۶۱ به نزد ثمود برادرشان صالح را فرستاديم. او گفت: "ای قوم من، خدا را پرستش کنيد؛ خدای ديگری جز او نداريد. او شما را از زمين آغاز كرد، سپس شما را در آن مستقر كرد. از او طلب بخشش نماييد، سپس به درگاه او توبه کنيد. پروردگار من هميشه نزديک است، پاسخ دهنده."

۶۲ آنها گفتند: "ای صالح، تو پيش از اين در ميان ما از محبوبيت برخوردار بودی. آيا ما را از پرستش آنچه والدينمان عبادت می کنند، منع می کنی؟ ما از آنچه تو به ما گفته ای، سخت در شکيم."

کافران هميشه بازنده اند

۶۳ او گفت: "ای قوم من، اگر من از جانب پروردگارم مدرکی محكم داشته باشم و مورد رحمت او قرار گرفته باشم، چطور؟ اگر من از او سرپيچی می كردم، چه كسی در مقابل خدا از من پشتيبانی می كرد؟ شما فقط می توانيد بر ضرر من بيفزاييد.

۶۴ "ای قوم من، اين شتر خداست تا برای شما مدرکی باشد. بگذاريد که او در زمين خدا بخورد و هيچ آسيبی به او نرسانيد تا مبادا به زودی گرفتار عذاب شويد."

۶۵ آنها آن را به طرز فجيعی کشتند. سپس او گفت: "فقط سه روز ديگر به زندگی شما باقی است. اين پيش گويی اجتناب ناپذير است."

۶۶ هنگامی كه حكم ما فرا رسيد، ما صالح و كسانی را كه با او ايمان آوردند، به رحمت خود از ذلت آن روز نجات داديم. پروردگار تو قادر متعال است، صاحب اقتدار.

۶۷ كسانی كه ستمكار بودند، با مصيبتی هلاك شدند كه آنها را در خانه هايشان مرده باقی گذارد.

۶۸ گويی هرگز در آنجا زندگی نكرده بودند. مسلماً، ثمود پروردگارشان را تكذيب كرده اند. مسلماً، ثمود سزاوار هلاكت شدهاند.

ابراهيم و لوط

۶۹ هنگامی که رسولان ما با خبرهای خوش نزد ابراهيم رفتند، گفتند: "صلح." گفت: "صلح" و ديری نپاييد که گوساله ای بريان آورد.

۷۰ هنگامی که ديد به آن دست نزدند، مظنون شد و از ايشان بيمی به دل گرفت. گفتند: "نترس، ما به سوی قوم لوط روانه شده ايم."

۷۱ زن او ايستاده بود و وقتی او را به اسحاق مژده داديم و پس از اسحاق، به يعقوب، خنده اش گرفت.

۷۲ او گفت: "وای بر من، چگونه می توانم در اين سن و سال فرزندی داشته باشم و اين هم شوهر من، که مرد پيری است؟ راستی که اين عجيب است!"

۷۳ آنها گفتند: "آيا فکر می کنی که اين برای خدا عجيب است؟ خدا رحمت و برکات خود را بر شما عطا کرده است، ای ساکنان زيارتگاه. اوست قابل ستايش، قابل تمجيد."

۷۴ هنگامی كه ترس ابراهيم فرو نشست و به او مژده داده شد، او به طرفداری از قوم لوط با ما به مجادله پرداخت.

۷۵ به راستی که ابراهيم دلسوز بود، فوق العاده مهربان و مطيع.

۷۶ "ای ابراهيم، از اين کار خودداری کن. حكم پروردگارت صادر شده است، آنها سزاوار عذابی اجتناب ناپذير شدهاند."

هم جنس بازی محکوم است

۷۷ و چون رسولان ما نزد لوط رفتند، مورد بی احترامی قرار گرفتند و او از حضور آنان شرمنده شد و گفت: "اين روز سختی است."

۷۸ قوم او شتابان آمدند؛ آنان به رفتار گناه آلود خود عادت کرده بودند. او گفت: "ای قوم من، برای شما پاکيزه تر است که درعوض دختران مرا بگيريد. از خدا پروا کنيد و مرا نزد ميهمانانم شرمنده نکنيد. آيا در ميان شما هيچ مرد عاقلی وجود ندارد؟"

۷۹ آنها گفتند: "تو خوب می دانی که ما هيچ نيازی به دخترانت نداريم؛ تو دقيقاً می دانی که ما چه می خواهيم؟"

۸۰ او گفت: "ای کاش به اندازهٔ کافی قوی بودم، يا آنکه ياوری نيرومند داشتم!"

۸۱ (فرشتگان) گفتند: "ای لوط، ما رسولان پروردگار تو هستيم و اين مردم نمی توانند به تو دست بزنند. شبانگاه با خانواده ات اينجا را ترك كن و نگذار هيچ يك از شما به پشت سر نگاه كند، جز زنت؛ او همراه با محكوم شدگان، محكوم است. موعد آنها صبح است. آيا صبح به اندازهٔ كافی نزديك نيست؟

سدوم و گومورا ويران شدند

۸۲ هنگامی كه حكم ما فرا رسيد، ما آنجا را زير و رو كرديم و سنگ های سخت ويرانگر بر آن بارانديم.

۸۳ چنين سنگ هايی به وسيلهٔ پروردگارت تعيين شده بود تا به ستمكاران اصابت كند.

<